KÖYÜMÜZDE NİŞAN VE DÜĞÜNLER:
Önceleri sabit uygulanan düğün törenleri varken şimdilerde çoğunlukla her aile kendi planladığı gibi düğünler yapar, yapılan düğünlerde eskilerden de izler taşımaya çalışılır.
Bizim kültürümüzde öncesi ve sonrası, düğünler isteme olayı ile başlar. İsteme aile büyükleri arasında yapılır. Kız ailesi olumlu cevap verirse söz kesilir ve nişan günü tespit edilir. Tespit edilen gün kadınlar arasında nişan yapılır. Şimdilerde ise kadın erkek karışık yapılıyor. Nişan olmadan önce kız ve erkek tarafı nişan alışverişine gider. Erkek tarafı ve kız tarafı birbirlerine yüzük, bilezik, küpe, saat, terlik, nişan elbisesi, ayakkabı gibi malzemeler alırlar. Nişan günü köyün muhtarı veya azaları tarafından kız ve erkek evinde hazırlanan çeyizleri erkek evinin ki kız evine, kız evinin ki erkek evine götürülür. Her iki evde de gelen misafirlere akşam çay ve lokum ikram edilir. Erkek evi ilerleyen saatlerde elinde ki hediyelerle( çeyiz, çerez, sofra, meyve vb.) kız evine çay içmeye gider ve orada yüzük takma işlemi gerçekleşir, dualar edilir, takılar takılır ve eğlence düzenlenir. Sonra kız evi erkek evine ziyaret eder ve yanında onlarda yemek getirir.
Nişanlanan kızın ilk oyununda nişanlandığı erkeğin annesi tarafından çerez atılır, para basılır. Nişanlanan erkeğin annesinin ilk ekmek yaptığı zamanda erkeğin annesi tarafından kıza terlik alınıp, ekmekle beraber ziyaret edilir. Nişandan sonra ilk üç aylar başlangıcında erkek evi tarafından bir kasnağın içine 39 tane lokma(çörek) ve hediye konup, kız evine götürülür. Kız evi de kasnağa 40 tane çörek ve hediye koyup, erkek evine gönderir.
Nişanlanan kişiler ilk olarak yüzükleri sağ elinin yüzük parmağına takar. Düğünden sonra ise sol elinin yüzük parmağına takarlar.
Nişan gününden sonra düğün günü kararlaştırılır. Daha sonra “Pusad” adı verilen geline düğün eşyası almaya gidilir. Düğünden iki gün önce gün alma töreni yapılır. Erkek tarafı çay, şeker, sigara alarak kız evine gider ve çay içerler. Düğünden bir gün önce kına gecesi yapılır. Önceleri kadın ve erkekler kendi aralarında ayrı ayrı eğlenirlerdi, şimdilerde ise kadın erkek karışık eğlenip, kıza kına yakılır.
Ey kız kınan kutlu olsun
Vardığın yerde dilin tatlı olsun
Evlerin önü fırın
Duman çıkar burun burun
Anne ben gitmem
Evde durum gibi maniler söylenir. Eğer kızın annesi, babası veya ölmüş kardeşi varsa onunla ilgili manilerde söylenirdi.
Önceleri düğün günü erkek tarafı at yarışı ve değnek koşusu yapılırdı. Dereceye girenlere hediye verilirdi. Şimdilerde de ise bu faaliyet fazla uygulanmıyor. Davetlilere, misafirlere yemek ikram edilir. Gençler de gençlik odasına ve kızların evlerin evlerine yemek götürüp, köselere ve kızlara yemek ikramında bulunurlar. Kızın çeyizi getirilerek gelinin evi düzenlenir. İkindiden sonra bayrak açılarak gelin almaya gidilir. Gelin babası veya dedesi tarafından arabaya bindirilir ve mezarlık gezdirilir ve dua edilir. (Not: mezarlık gezdirme sadece bizim köye has bir gelenektir. Anlamı da “nereyi dolaşırsan dolaş buraya geleceksin” dir.) mezarlık dolaşılırken iki tane meydanda tüm gençler yuvarlak yaparak erkek oyunu oynar. Geline dua ettirilip kuyuya taş attırılır. Bu inanışa göre yaz ayında yağmur yağması sağlanırmış. Gelin kapıdan girerken iyi bir geçim olması dileğiyle duvara yağlı kâğıt yapıştırır. Uygun bir zamanda imam nikâhı ve resmi nikâh kıyılır. Düğün gecesi damat amcası tarafından yatsı namazına götürülür. Namaz sonrası büyüklerin elleri öpülür ve eve geri getirilir. Düğünden üç gün sonra damat arkadaşlarıyla çeşme başına gider. Arkadaşlarına su verilir. Daha önceden saklanmış olan bıçak ve tarağı arar. Önce bıçağı bulursa oğlu, tarağı bulursa kızı olacağına inanılır. Bulunan eşya damada götürülerek hediye istenir.
Önceleri düğünler iki gece iki gündüz sürerdi. İki gece hank yerlerini aydınlatmak için öküz arabalarıyla getirilen ardıçlar yakılır. İsmine de AHENK denirdi.
Düğünlerde öküz arabası süslenip gelin arabası yapılırdı. Daha da önceleri gelinin çeyizleri de sandıklarla mezarlığı dolaştırılırdı.
Davulsuz düğün olmazdı. Davul- zurna günlük hayatımızın bir parçası olmuştu. 1910 lu 1920 li yıllarda usta İsmail ve kardeşi Mustafa bilinen en eski davulcu ve zurnacılardandı. Bunun yanında bu mesleğin dışında demircilik ile de uğraşırlardı.
